یکی از دوستان چند روز پیش گلایه کرد از اینکه چرا اینقدر دیر به دیر آپ میکنم.منهم گفتم باید حرفی باشد و دردی تا به نوشته آید.البته درد و حرف که زیاد است اما گوشهایی برای شنیدن و سنگ صبور شدن آنقدر کمند که حوصله جستن شان را ندارم!

گفت چند شعر از مولوی بگذار که اینهمه به او علاقه داری و می دانی قشنگهاش کدومه!من هم گفتم چیزی که زیاد است حرف و شعر قشنگ.کو حوصله؟کو وقت؟کو دل؟!!تو بگو.

همین الان کارم به اداره ای افتاده بود برای انجام کاری خدا و خلق و عقل پسند اما چوبهایی بودند که دایم لای چرخ می رفتند و مته هایی که روی خشخاش گذاشته می شدند تا مبادا این عمل صورت پذیردکه مرا به این اندیشه انداخت که جدا همیشه  ویران کردن و نابود ساختن از ساختن و آباد کردن  آسانتر است.چیزی که می خواهی یک نامه یا یک امضاست اما در میان نظام بوروکراتیزه شده کشور که دیوانسالاری و کاغذ بازی جزئی لاینفک از آن شده چیزی که برجا می ماند نظم و انضباط نیست بلکه نگاه سرد پیری خسته از خود و زمانه است که با گامهایی کشیده و رنجور از در بیرون می آید و در گوشش صدایی نامردانه و ناجوانمردانه زنگ می زند که "برو فردا بیا"سه کلمه آشنا در تاریخ نظام اداری ایران...