مثل مردی که شبهای تار بیدلی ات با صدای سنتورش در آستان جانان و قاصدک و سه تارش در سر عشق و آهنگهایش در دود عود و جان عشاق و بیداد و نوا (مرکب خوانی) چه آسان به آرامشی عجیب و خوابی طلایی می رسید.به وقت مصاحبه با رادیو خود را طلبه اول راه و گیج و کم استعداد خواند٬ خود را کوچک کرد اما عجیب٬ بزرگ و بزرگتر شد...

قاصدکی از باغمان آرام٬ آرام و چه زود٬ پر کشید٬اوج گرفت و رفت تا برای پدرانش عطار و خیام ٬ خبرهایی نه چندان خوش از دیارشان ببرد...

همه می گویندم باور کن چه کنم که دست باورم را بریده اند که به قول یارو دوره دوره نامردیه نزنی خوردی!منم دارم میرم بزنم که دیگه نخورم که تا به الانه کتک خورم ملس بوده حسابی.حتی از تو به قول خودت تنها رفیق!...